Ouder(s) met een jonge geest

‘Ik heb op je moeder gestemd hoor!’ – een onbekende klampte me aan op het schoolplein, ik moet een jaar of tien geweest zijn. Verbaasd gloeiden mijn wangen van trots. Mijn ouders waren beiden verkiesbaar voor GroenLinks bij de Gemeenteraadsverkiezingen in Nieuwegein. Maar als kind snap je niet wat dat nou betekent, totdat je van zomaar iemand hoort dat hun stem naar je vader of moeder gaat.

Ja, ik ben zodanig opgevoed dat ik zelf ook niet op iets anders kan stemmen. Zo werkt opvoeding: je bent ofwel in positieve of negatieve zin het product van je ouders. Je stemt voor, of juist tegen. Maar, dit gaat niet over mijn politieke voorkeur en welke rol opvoeding daarin speelt. Dit gaat over ouder worden.

‘Nu gaan we het maar eens rustig aan doen hoor’, ‘Daar ben ik te oud voor’, ‘Dat kan ik niet meer.’ – Uitspraken die je mijn ouders van beiden in de zeventig niet zal horen zeggen. Toen ze een paar jaar terug verhuisden naar Goor, heb ik die gedachte wel gehad. Want in zekere zin was hun verhuizen ook een vlucht van alle drukte die ze zich telkens op hun hals haalden.

Hoewel ze beiden al jaren geen betaald werk meer doen, zetten ze zich wel altijd fulltime in voor hele waslijsten aan goede doelen en initiatieven. Zoals: Platform Armoedebestrijding, de stedenband met Rundu in Namibië, Fairtrade Nieuwegein, De Wereldwinkel, Duurzaamheidsprojecten, taalmaatjes en natuurlijk GroenLinks.

En zo gebeurde het dat als er weer ergens een clubje werd opgericht, men het erg prettig vond als mijn moeder weer de voorzitter was. Er klonk wekelijks een flinke plof op de deurmat van kilo’s aan gemeenteraadsstukken voor mijn vader, die ze zonder grom of zucht doornam en uitermate voorbereid ten tonele verscheen.

Niet wonderbaarlijk dus dat ze ook zo regelmatig op reis gaan. Want rustig stil zitten dat is er thuis niet bij (op vakantie ook niet trouwens). Ten eerste kunnen ze dat totaal niet: er moet altijd wat om handen zijn. Maar ten tweede weet iedereen ze ook altijd te vinden.

Op zoek naar een groenere, rustigere omgeving, belandden ze in het Oosten van het land. En even leek het erop dat ze het dan toch rustiger aan gingen doen. Ik hoorde verontrustende uitspraken: ‘Nou, die vlucht van tien uur naar India – weet niet of ik dat nog wel wil hoor.’ En ‘Ik weet nog niet zeker of ik weer voorzitter wil worden.’

Maar inmiddels ben ik gerustgesteld. De ticket voor een langdurige vlucht is weer geboekt. Ik hoorde iemand nog tevergeefs mompelen: ‘Zouden jullie dat nog wel doen met die tent?’ Maar dat werkt eerder als een uitdaging voor ze. En, mijn ouders zijn beiden wéér verkiesbaar voor GroenLinks. In Hof van Twente, daar waar de partij nog een klein groen stipje aan de horizon is. Wéér gloei ik van trots.

Misschien gaat dit dan toch wel over opvoeding. Er zijn namelijk van die mensen die rond hun dertigste al claimen dat ze ergens te oud voor zijn. Dan vertel ik ze altijd dat mijn moeder studeerde toen ik klein was, zij eind 40. Het gaat niet over leeftijd, het gaat over wilskracht, geestkracht. Of mensen die denken dat ‘oude ouders’ een nadeel zijn.

Kijkend naar de mijne, kan ik alleen maar zeggen dat ‘oud’ een vreemd en betekenisloos begrip is – iets waar je geheel zelf invulling aan geeft. Of dat nu betekent dat je ‘dat maar niet meer doet’ of dat je op je 75ste een duurzaamheidsfestival organiseert zoals mijn vader. De leeftijd van je geest bepaal je zelf. Wat ik later wil worden? Ouder(s) met een jonge geest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s