Microdeeltjesmoe

Ik sta in de drogisterij. Fladderend in wolken van parfum gaan de verkoopsters rond langs alle klanten, ‘kunt u het allemaal vinden?’ Ik ben op zoek naar een gezichtscrème. Er staat een roze promotiebord met een nieuwe crème.

Ik pak de tester en smeer wat op mijn hand. Bleh, de crème kleurt oranje op mijn winterwitte huid. Dan verandert het van kleur en zie ik er niets meer van. Ik sta beduusd te kijken, en zie dan de tekst op het bord erbij staan ‘magische werking’. Even ben ik stil van binnen. Is het dan zo ver gekomen dat we het stadium van ‘klinisch getest’ en ‘wetenschappelijk bewezen’, alweer gepasseerd zijn? Ook al waren die aanprijzingen misschien dubieus, ze pretendeerden tenminste nog iets. Laboratoria met Frans klinkende namen. Stoffen die door de slechtste pr-mensen benoemd waren tot ‘vulmaarin-complex’. Maar magisch? Het zijn natuurlijk de microparels die openspatten bij contact met de huid, die zich helemaal aanpassen aan jouw huidskleur. Intelligente microdeeltjes die zo ongeveer een hoger IQ hebben dan jijzelf.

Of wat te denken van rijst-proteïne voor dor en droog haar, bamboe essentie voor extra sterke haargel, zijdemoleculen voor een zachtere huid? Ik ben microdeeltjesmoe. Mensen zonder crème worden er niet slechter van, tienduizenden jaren leefde de mens prima zonder. Het is een luxeprobleem, maar waarom doen zoveel mensen er aan mee? Schaamte. Opeens moeten we ons slecht gaan voelen als er een haar van ons hoofd valt. Snel! Gebruik een anti-haaruitval shampoo! Dan kun je weer gerust met je hoofd op de leuning van de stoel hangen zonder telkens paranoïde om te kijken of er al een bosje ligt. Ik wil een shampoo voor ‘gewoon’ haar, maar dat bestaat niet. Schaamte werkt: we worden terecht gewezen en vervolgens kopen we een product dat ons niet-bestaande probleem weer kan verhelpen. Alles wat ons juist ‘normaal’ maakt, menselijk en echt, dat moet allemaal weggepolijst worden. Zodat we net zo worden als al die gephotoshopte modelletjes in tijdschriften. Een leger van barbiepoppen.

Ik kom thuis met een crème die pretendeert mijn poriën binnen een week te laten verdwijnen. Gelukkig geloof ik er niet zo in, want mijn god, waar zou mijn zweet heen moeten als het niet door mijn poriën naar buiten kan? Het potje was in de aanbieding en zolang het maar helpt bij een droge huid na het douchen vind ik het best. Om mijzelf te beschermen tegen de soms wel zeer verleidelijke reclames voor belachelijke producten heb ik een nieuwe gewoonte aangeleerd. Elke keer als ik een commercial zie en ik hoor ‘rijst-proteïne’ dan beeld ik me in dat die in slow-motion haarschuddende-vrouw een bak met rijst over zich krijgt uitgestort. Intelligente microdeeltjes, zie ik voor me als hoogbegaafde mini-aliens die vergaderen over wanneer ze die zweetplek nou eens gaan aanpakken. Zijdemoleculen voor de huid? Bindt maar eens een mooie zijden strik om je hoofd en kijk eens hoe goed dat werkt, met een paar zijderupsen erbij voor het effect. Ik eindig altijd met een kakelend lachsalvo. Iets dat gezonder is dan welk microdeeltje dan ook. Klinisch getest en onomstotelijk wetenschappelijk bewezen. Ik noem het: ‘het vreugdevolle complex’ van Laboratoire Glimlach.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s