Wiegend als een boom in de wind

We kijken een film over vogels, prachtige beelden, weinig tekst. De muziek is heerlijk en de camera is vlakbij terwijl ze over bijzondere landschappen vliegen. Langzaam voel ik mijn lichaam ontspannen, de stress ebt weg uit mijn hoofd. We giechelen als een stel pubers bij de paringsrituelen. De camera imiteert een zwaluw en in grote snelheid vliegen we tussen de bergen. ‘Wooooh’ zeggen we in koor en kijken elkaar lachend aan. Dan kijk ik op van de tv en zie dat de lamp die normaal een zacht geel licht geeft, nu straalt in felle schakeringen van wisselend rood en oranje. We concluderen dat de tv de hele sfeer in de woonkamer bepaalt. Langzaam verdwijnt de rand van de tv en worden we in het verhaal gezogen. De landschappen nemen langzaam de ruimte over. Ik concentreer mij en al snel vlieg ik tussen die heldere witte meeuwen, vrij en zorgeloos, me bewegend op puur instinct.

Dan heb ik geen geduld meer, de film duurt te lang, muziek! Wiegend als een boom in de wind, deinend op het ritme. De muur, de gordijnen, de planten, alles danst met mij mee. Alles ademt en leeft, ik ben slechts een schakel in het geheel. Alles om mij heen krimpt terwijl ik richting het plafond groei. Een metro zoeft voorbij met de snelheid van het licht, ademloos kijk ik uit het raam. In een kinderlijke zelfbewuste verlegenheid pak ik zijn hand, eindeloos gefascineerd door het contrast tussen onze huidskleuren.

Zacht zing ik mee ‘This is the dawning of the age of aquarius, age of aquarius.’ Mijn eigen stem klinkt wonderbaarlijk mooi. Ik hoor tonen in de muziek waar ik me nooit bewust van was. Ik hoor emoties in de stem van de zangeres die er eerder niet leken te zijn. Opeens begrijp ik de muziek volledig, en kan niet anders dan meedansen, hem zachtjes meevoerend. Elk instrument klinkt als een prachtig orkest. Al schuifelend omhels ik hem en voel onze lichamen samensmelten en richting de hemel glijden. Ik kijk in die grote bruine ogen met zwarte openingen direct naar zijn ziel.

We vervolgen onze muzikale reis en hebben de meest geweldige ideeën, van alles komt voorbij van The Doors tot Tarantino-soundtracks. Hij zit overal op te drummen en zingt mee met van die heerlijke overdreven mimiek. Zittend op de grond horen we ‘Girl, you’ll be a woman soon’. ‘Zo voel ik me ook een beetje’ zeg ik tegen hem, aangezien ik net dertig geworden ben en langzaam alles in mijn leven op zijn plek valt. Alsof ik nu pas mijn weg vind. Langzaam kom ik steeds dichter bij mijzelf, geborgen in zijn aanwezigheid. Ik voel me steeds veiliger, als een kind dat gedragen wordt.

In een vlaag van helderheid bedenk ik me, ik moet hierover schrijven, maar hoe? Ik noteer: ‘Hoe een cliché beschrijven zonder clichés te gebruiken?’ En voel me er lichtelijk briljant over. De volgende dag weet ik niet wat ik er mee moet. Ik sta uit het raam te kijken, hij omhelst me en vraagt hoe ik me voel. ‘Geweldig!’ zeg ik. Als ik in de trein zit, die ik elke dag neem, is het net alsof het een nieuwe route is. Ik zie bijna alleen maar dingen die ik nog niet eerder gezien heb. Alle kleuren zijn feller. Als ik aankom en in gesprek raak, voel ik me uitbundig, spontaan en vrolijk. Ik voel me als herboren. Ik kijk om me heen en bewonder mijn prachtige klasgenoten. ’s Nachts heb ik dromen over oude gebeurtenissen, alsof mijn hoofd ze nu eindelijk kan verwerken. Het wordt dan wel mijn 30stelente maar deze keer is alles nieuw voor mij. Ik ben als een vers lenteblaadje aan een mooie boom.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s